به اندازه یک دانه گندم ، تو فقط یادم باش !!!

پس از اَفرینش اَدم خدا گفت به او: نازنینم اَدم....

با تو رازﮮ دارم !..

اندکے پیشتر اَی ..

اَدم اَرام و نجیب ، اَمد پیش !!.

... زیر چشمے به خدا مے نگریست !..

محو لبخند غم آلود خدا ! .. دلش انگار گریست .

نازنینم اَدم!!. قطره اے اشک ز چشمان خداوند چکید !!!..

یاد من باش ... که بس تنهایم !!.

بغض آدم ترکید ، .. گونه هایش لرزید !!

به خدا گفت :

من به اندازه ے ....

من به اندازه ے گلهای بهشت .....نه ...

به اندازه عرش ..نه ....نه

من به اندازه ے تنهاییت ، اے هستے من ، .. دوستدارت هستم !!

اَدم ،.. کوله اش را بر داشت

خسته و سخت قدم بر مے داشت !...

راهے ظلمت پر شور زمین ..

طفلکے بنده غمگین اَدم!..

در میان لحظه ے جانکاه ، هبوط ...

زیر لبهاے خدا باز شنید ،...

نازنینم اَدم !... نه به اندازه ے تنهایے من ...

نه به اندازه ے عرش... نه به اندازه ے گلهای بهشت !...

که به اندازه یک دانه گندم ، تو فقط یادم باش !!!

نازنینم اَدم .... نبرے از یادم ...

[ ۱۳٩٢/۱۱/۸ ] [ ٧:٠۳ ‎ب.ظ ] [ 『ƒαтι¢н ❤ кнαησσм』 ]